مسافرت فرشته
دريا غريق مرحمت بي كران تو
هفت آسمان تجلي رنگين كمان تو
خورشيد ناز مي كشد از ذرهاي خاك
آنجا كه صبح مي گذرد كاروان تو
صدها فرشته بال نهادند بر زمين
تا دامن خديجه شود ميزبان تو
بهتر شد آن زنان قريشي نيامدند
حوا و مريم اند پرستار جان تو
بر قلبهاي خسته ما هم نزول كن
اي جبرئيل تا به سحر هم زبان تو
از میان گویندگانی که به این سبک شعر سروده اند نام اینان در خور ذکر است:
كليم كاشانیاز گویندگان این سبک، تک بیتیهای نغز و دلاویزی برجای مانده است که اغلب صورت ضرب المثل پیدا کرده است.
| اقبال خصم هرچه فزونتر شود نکوست | فواره چون بلند شود سرنگون شود |
؛
| دست طمع چو پیش کسان می کنی دراز | پل بستهای که بگذری از آبروی خویش |
؛
| اظهار عجز پیش ستمپیشگان خطاست | اشک کباب باعث طغیان آتش است |
؛
| آدمی پیر چو شد حرص جوان می گردد | خواب در وقت سحرگاه گران می گردد |
؛
| ریشهٔ نخل کهنسال از جوان افزونتر است | بیشتر دلبستگی باشد به دنیا پیر را | |
| ما ز آغاز و ز انجام جهان بیخبریم | اول و آخر این کهنه کتاب افتاده است | |
| روزگار اندر کمین بخت ماست | دزد، دائم در پی خوابیده است | |
| عدو شود سبب خیر گر خدا خواهد | خمیر مایهٔ دکان شیشهگر سنگ است | |
به هر حال چون در كتاب و اين بحث اساس كار بر ظاهر است بدون توجه به اين كه ساخت بن ماصي +ه داراي معني صفتي است يا نه يكي از رايج ترين نام هايش را كه صفت مفعولي است انتخاب مي كنيم و همه جا اين نام را براي اين صورت دستوري به كار مي بريم .
بر گرفته از كتاب زبان فارسي ،غلامرضا عمراني ، تهران انتشارات مبتكران ،چ پنجم ، 1386،ج 2 ، ص84.
پس نتيجه مي شود كه در ساختمان فعل ها وند تصريفي است اما در موارد خارج از گروه فعلي ( صفت و يا جانشين اسم ) يك وند اشتقاقي است .
فرهمندي
عشقی است پراکنده به رگ های معلم
شمعی است گـــدازنده سراپای معلم
در راه هنـــتر سوزد و اندر ره دانش
قلب و تن و جان و همه اجرای معلم
در ظلمت گمــراهی و در تیرگی جهل
نوری است
فروزان،دل بینــــای معلم
فارابی و سقراط و فلاطون و ارسطو
کردند به بر کسوت زیبـــــــــای معلـم
کی بود نشانی ز ترقی و تمــــــــدن
هــــــــــــــر گاه نبد، فکر توانای معلم
